The Exorcism (2024)

De reputatie van filmster Anthony Miller [Russell Crowe] is in ernstig beschadigd door zijn grillige gedrag, het gevolg van verslaving. Hij krijgt de kans om zijn carrière te redden met de rol van een duiveluitdrijver in een horrorfilm, maar lijkt nog steeds een schim van zichzelf. Terwijl regisseur Joe [Sam Worthington] een manier probeert te vinden om zijn ster bij de les te krijgen, begint Anthony’s dochter Lee [Ryan Simpkins] te vermoeden dat er iets ernstigers aan de hand is. In de opening loopt Anthony letterlijk en figuurlijk een sleutelscène uit de film voor op een soundstage. Een poging tot een intellectuele horrorfilm in de trant van Wes Craven’s New Nightmare, waarbij Miller een kapitale fout maakt door een film te maken die net zo afgezaagd is als de film-in-de-film. Iemand moet dat een briljant idee hebben gevonden, maar het zorgt alleen maar voor verwarring.

Russell Crowe kiest ondertussen wat kleinere projecten uit en dit keer komt zijn pad neer bij een redelijk afgezaagde inhoud, die overtuigend wordt uitgevoerd door regisseur Joshua John Miller. Specifiek de spanningsopbouw gedurende de eerste helft is geslaagd, met een aantal effectieve schrikmomenten om de kijker alert te houden. Het acteerwerk is bovendien niet onaardig en de film ziet er prima uit, maar de tweede helft gaat een te rommelig pad op om dat te compenseren. Het is jammer dat de makers met een goed idee op de proppen komen en uiteindelijk zeer opzettelijk voor traditioneel gegriezel kiezen. De aftakeling van Crowe is eigenlijk niet interessant om te aanschouwen en de personages worden nergens sympathieker of boeiender, maar het is al bij al een prima bioscoopbezoekje geweest.

The Exorcism is een prime genre film die de nodige ingrediënten zeker in huis heeft. Ik heb me er prima mee vermaakt maar helaas leef je wel toe naar een anti climax. De laatste scene is niet best en daar werkt het in dit soort films wel naar toe.