Memory Dealers (2024)

Wat een mislukking. Slechtste van de Koolhoven presbenteert films. Het verhaal is warrig, acteer prestaties slecht. Qua licht en stijl is het best leuk maar er zit zo tergend weinig inhoud in deze film. Dat Koolhoven dit een geweldig idee vond snap ik niet dan heb ik ook nog wel wat ideeën voor hem. Het Engels Nederlands praten was ook heel irritant. Misschien in de Amsterdamse bubbel dat dit heel vet lijkt maar in de echte wereld is het te braaf en levert de film niet.

Wat was dit? Onduidelijk verteld, matig geacteerd (of nee, heel slecht geacteerd zonder oprechte emotie en vooral zonder geloofwaardigheid), visueel echt kitscherig en graflelijk en ook qua beeldvoering en montage doet dit ding aan als een afstudeerprojectje op de middelbare school. Het voelt nergens echt goed aan. Op elk vlak slecht en amateuristisch. 0,5*.

Een oogje voor kleur en experiment kent Memory Dealers absoluut, maar dat zijn zowat de enige te benoemen lichtpuntjes. Het ontgaat me volledig waarom een naam als Martin Koolhoven tijdens deze productie niet heeft ingegrepen, want regisseuse Mila van der Linden maakt er een complete puinhoop van. Castleden die op looks uitgekozen lijken te zijn in plaats van acteren, een erbarmelijke vertelstructuur en een zeer achterlijke wisselwerking tussen humor en sciencefiction maken deze relatief korte film al heel snel een ellendig lange zit. Een paar trucages in de eerste minuten verraden dat Gaspar Noé wellicht een inspiratiebron heeft gevormd, maar de verbale interrupties worden al snel vervelend en de afwisseling tussen slow-motion en normale snelheid pakt haast amateuristisch uit. De idiote dialogen (en manier van acteren) zorgen er daarnaast voor dat je als kijker dermate geïrriteerd raakt dat een zogenaamde filmtrip er totaal niet meer inzit. Ik heb veelvuldig met verbazing zitten kijken naar deze productie, waar vanuit de regie totaal geen controle over geweest leek te zijn. Misschien was het voor Van der Linden eerder een uitje met vrienden dan een serieus project, maar dat is natuurlijk enkel een aanname. In ieder geval uiterst ellendig, onprofessioneel en vervelend. Ik vroeg me trouwens ook af of de makers te weinig of juist te veel drugs hadden gebruikt.