Trauma Porn Club (2024)

Dit vond ik niks. Raar ook waar ik niet in mee kon gaan. Visueel saai, inhoudelijk ook niet boeiend, niet spannend of leuk of eng of wat dan ook en de acteurs kunnen er weinig mee terwijl ik normaal wel fan ben van Ten Napel, maar hier blijft ze ook enorm kleurloos. 1,0*.

Spannende thriller over het vooroordeel dat kunst en lijden samen moeten gaan. Een hardnekkig cliche waarvan de waanzin in deze film op een bijzondere manier vertoont wordt. De film ziet er mooi uit, en het acteerwerk is goed. De geweldscenes voelen realistisch en vooral de operatiescene vond ik bijzonder onprettig. De film schetst een onprettig beeld van de kunstwereld als een gesloten gemeenschap waarin je erbij hoort, of niet. En Nova wil niets liever dan erbij horen en erkend worden, en gaat hierin tot het uiterste. De wereld waarin ze terecht komt nadat ze contact zoekt met de app is al net zo gesloten als de kunstwereld, alleen wordt ze hier wel direct in opgenomen, tot haar grote vreugd. Het eind voelde wat dubbel: nu ze ondraaglijk lijdt wordt ze omarmd door de kunstelite. Hoewel het ook een sterfvisioen zou kunnen zijn, gezien haar vele verwondingen. Ik kies voor de laatste mogelijkheid. De film deed me sterk denken aan het oude werk van Fincher, zowel qua verhaal, beeldtaal, sfeer en thematiek. En da’s een compliment. Een verassende film met een continue onheilspellende sfeer. 4*

Lekker directe titel, maar de inhoud van de film doet er toch behoorlijk aan onder. Regisseur Michael Middelkoop mocht het vierde filmpje binnen de Koolhoven Presenteert-reeks op zich nemen en iedere deelnemer kreeg daarin volledige vrijheid, maar wel overduidelijk met een kleinschalig budget. Trauma Porn Club is vooral zo'n film die in de basis best interessant uitpakt, maar nergens echt hard durft uit te halen. De groteske finale is veel te kort en afzonderlijke horrormomenten veel te tam, niettemin zijn dat juist de scènes die een film als deze moeten maken. Daar komt ook nog bij dat de neerwaartse spiraal van Sigrid ten Napel (door het middelmatige acteerwerk) niet uit de verf komt en de dialogen hoogstwaarschijnlijk niet zijn nagelezen. ”Ga jij mij pijn doen” bijvoorbeeld kwam er zo ongemakkelijk uit (in de negatieve zin) dat ik me afvroeg waarom ze dat moment niet integraal geschrapt hadden. Wel knap gedaan is de visuele meerwaarde van de film, die door Middelkoop strak onder de controle wordt gehouden en een eigen sfeerzetting over het geheel uitroept. Ik vind dit tot nu toe de minste film uit de serie, maar voor Nederlandse standaarden is het op z'n minst weer iets nieuws. Extra punten voor het redelijk onvoorspelbare verloop.