Kadib Abyad (2023)

Voor deze film bouwden de Marokkaanse Asmea El Moudir en haar vader de buurt in Casablanca na waar ze in juni 1981 woonden. De toen 12-jarige Asmea woonde met haar ouders, haar oom en haar oma tijdens een gewelddadige escalatie waarbij haar buurmeisje Fatima om het leven kwam. Asmae nodigt haar familie en de buren uit om “openlijk te spreken” over de gebeurtenissen van die noodlottige dag, maar haar stokoude oma blijkt nog net zo autoritair als toen en zorgt voor een gespannen sfeer. Voor zover bekend bestaat er maar een foto van het bloedbad dat werd aangericht, maar met hulp van de decors en met de hand gemaakte poppen weet Asmae haar gasten zover te krijgen dat ze voor het eerst hun verhaal doen over die dag. Ondanks de originele en effectieve benadering komt deze documentaire regelmatig gekunsteld over, waardoor het moeilijk is om oprechte emoties en geënsceneerde momenten van elkaar te scheiden. Het meest indrukwekkend is het relaas van buurman Said, destijds een activist die werd gearresteerd en verteld hoe en waarom hij die dag op het nippertje overleefde. Asmae El Moudir verzorgde zelf de effectieve voice-over, gesproken in een fluisterstem die een persoonlijk geheim met je deelt en je er constant aan herinnert dat dit onderwerp ruim 40 jaar later nog altijd taboe is.