Verliefd op Bali (2024)

Nijenhuis is niet bepaald een Tarantino, zullen we maar zeggen. Lange zit vol goedkoop sentiment.

Hoewel de net overleden Omi [Wieteke van Dort] nooit heeft gesproken over haar liefde voor haar geboorteland Indonesië, besluiten dochter Cornelie [Nadja Hüpscher] en kleindochters Jenny [Anouk Maas] en Dewi [Tara Hetharia] samen af te reizen naar Bali om Omi’s as uit te strooien en hun eigen wortels te ontdekken. En misschien kunnen ze dat de familievloek waarover Omi lang geleden eens vertelde opheffen. Nadja ontmoet avonturier Frank [Edwin Jonker], Dewi leert de half-Nederlandse, half-Indonesische Ridwan kennen [Mingus Dagelet] en Jenny mag het aanleggen met Bart [Jim Bakkum]. De scènes met Cornelie en de geest van Omi leveren mooie momenten op en tonen het acteertalent van Hüpscher, maar het zou geen Nijenhuis-film als het niet verzandde in vals sentiment en oppervlakkige romantiek verpakt in mooie plaatjes. Zucht …

Kutfilmmarathon aan het houden. Deze had ik nog niet gezien, dus ik ben er eens lekker voor gaan zitten met een bord nasi goreng op mijn schoot. Volgens Nijenhuis is zijn werk volwassener geworden, het is inderdaad iets minder hysterisch allemaal, maar verder... Wat me deze keer het meest irriteerde waren de figuranten in de achtergrond, die constant met hun telefoontje bezig zijn, op dat ding zitten te kijken of (pleonasme) heel theatraal een selfie maken. Figuranten die steeds in de richting van de camera kijken of zelfs in de camera. Ook hier weer foeilelijke kleding (Termeulenpost, Peek & Cloppenburg). Die ene gast behandelt die Hüpscher zo overdreven vrouwvriendelijk, terwijl zij gewoon wil neuken. Maar, leert Nijenhuis ons, een dronken vrouw breng je netjes naar huis, ook al wil ze heel graag. Kan ook geen enkele reden bedenken waarom mensen dit over 50 jaar nog zouden willen zien. Het zegt niets over deze tijd... alhoewel... de stompzinnigheid.