Rosalie (2023)

In 1870 wordt twintiger Rosalie [Nadia Terszkiewicz] door haar vader [Gustave Kervern] in feite uitgehuwelijkt aan de weinig aantrekkelijke café-eigenaar Abel Deluc [Benoît Magimel]. Rosalie gaat een weddenschap aan met vaste klant Pierre [Guillaume Gouix] dat zij een natuurlijke baard kan laten groeien. Tot ieders verbazing lukt het haar en zodra het nieuws over de ‘bebaarde vrouw’ zich verspreidt, groeit het noodlijdende café uit tot een succes. Rosalie bloeit bovendien op en voelt zich steeds meer thuis in haar nieuwe omgeving. Totdat kortzichtig mannen, en de invloedrijke Barcelin [Benjamin Biolay] in het bijzonder, haar reputatie moedwillig beginnen te saboteren. Er waren vijf mensen nodig om het scenario in elkaar te timmeren en dat is vooral in het laatste kwart te merken. Dat scenario mist sowieso wat samenhang, maar tegen het einde valt er nauwelijks een touw aan vast te knopen. De melodramatische ontknoping komt dan ook als een donderslag bij heldere hemel.

Tja, het is er wel eentje die enigszins de veel belopen route volgt van een verhaal over een buitenstaander met een geheim die geaccepteerd wil worden. Maar er zit alsnog een mooi, kloppend hart in de film, die bijzonder fraai geschoten is en voorzien van schitterende muziek. Zolang de personages je een beetje mee kunnen krijgen, zul je hiervan goed kunnen genieten en hun pieken en dalen mee beleven. Mijn volledige recensie lees je hier.