Paul Blanca, Deze Film Redt Je Leven (2023)

De Amsterdamse fotograaf Paul Blanca (echte naam: Paul Vlaswinkel) overleed in oktober 2021 en is hier maar een paar keer te zien. Hij maakt een jachtige, wat verwarde indruk die past bij het beeld dat zijn vrienden, kennissen en collega’s van hem schetsen. Met zijn controversiële beelden van verschillende vormen van geweld (zelfmutilatie; huilende naakte vrouwen; extreme bondage) dwong hij het respect af van zijn grote voorbeeld Robert Mapplethorpe, die Blanca naar verluidt beschouwde als “zijn enige concurrent”. Als kennismaking met zijn werk is dit vrij interessant, maar niemand lijkt Paul Blanca werkelijk te hebben gekend – of blijft bewust wat op de oppervlakte. Gefilmd in de zwart-witstijl van Blanca’s fotografie, maar dat lijkt vooral een manier om het gebrek aan diepgang te verhullen.

Een documentaire over het leven en werk van Paul Blanca. Voor mij niet echt een bekende naam, en ik weet niet heel zeker of ik ooit echt iets van hem gezien had voor deze film - er zitten beslist mooie platen bij, maar ook een heleboel wat me echt niet aanspreekt. Mickey Mouse als makkelijkste voorbeeld, maar ook een spijker door je eigen hand slaan, het is gewoon echt mijn ding niet. Gemaakt kort voor zijn dood, en wellicht was dat al wat aan de late kant, want de paar gesprekken met hemzelf gaan niet bepaald makkelijk. Behalve dat is het vooral een ding van talking heads, en daarvan komen net iets te veel leden van het enge kleine cirkeltje van de Amsterdamse kunst langs - die namen ken zelfs ik, ondanks dat ik al ruim twintig jaar geen tv meer kijk. Ja, dat incident met die autobom, dat stond me ook nog wel vaag voor de geest. Da's alweer zo'n dertig jaar geleden zowat. Het werk van Blanca komt vanzelf langs, maar wat me daarbij opvalt is dat er in de 85 minuten van de documentaire al aardig wat herhaling zit. Zowat elk beeld komt meerdere keren langs. Het geeft een wat weinig bevredigend overzicht van een leven dat toch 62 jaar geduurd heeft - je zou toch verwachten dat er meer te vertellen en te zien zou zijn. Of het incident met de autobom en de daaropvolgende uitsluiting van de kunstwereld daar een rol in gespeeld heeft, of wellicht het drank- en drugsgebruik, of misschien zelfs het karakter van Blanca - het komt er niet echt helder uit. Daarmee stelt de documentaire toch wat teleur, het voelt als een onvolledig en oppervlakkig document. Behalve de beelden van Blanca is er ook veel zwart-wit beeld van de stad, en da's altijd leuk. Een beetje afleiding tussen het vrij trieste verhaal door.