Arima (2019)

Een erg vage film van het slechte soort waarbij de regisseur er vanuit lijkt te gaan dat de kijker alles wel vanzelf begrijpt. Ook als het niet uitgelegd wordt in de film. Een film over een klein meisje die een geest ziet. De verdwenen en waarschijnlijk overleden broer van een andere vrouw. Namelijk de goede vriendin van de moeder van het meisje. Die een relatie krijgt met een dubieuze man die met een geweer achter de geest van de overleden broer aan zit. En dan nog het meisje van de bar, waar de film naar genoemd is, maar wat je niet te zien krijgt omdat die naam van de bar één seconde ergens in een vaag shot verwerkt is. En dat meisje komt soms op een club waar ze naakt met een masker op verschijnt. En daar kent zij dan die geestenjager van. Maar als ze zegt dat het een grap is krijgt ze gelijk ruzie. En als de psychisch gestoorde moeder van de vrouw met de overleden broer bij toeval vraagt hoe het gaat als ze het barmeisje buiten ziet, dan barst het meisje in huilen uit en laat ze zich troosten door moeder. Want die begrijpt haar wel. Kortom, hoe vaag kan je een film maken? En toch eigenlijk best jammer. Want de film had een prima sfeer en genoeg in zich met leuke beelden en goed genoeg acteerwerk om een aangename film te zijn. Of misschien zelfs wel een hele goede. Maar deze regisseur moet nog een hoop leren. Om te beginnen, inlevingsvermogen in de kijker.