Alice, Darling (2022)

Op het eerste gezicht lijkt Alice [Anna Kendrick] zielsgelukkig met kunstenaar Simon [Charlie Carrick], totdat ze vertelt dat ze voor haar werk op reis moet terwijl ze in feite een weekje op vakantie gaat met hartsvriendinnen Sophie [Wunmi Mosaku] en Tess [Kaniehtiio] om Tess’ 30e verjaardag te vieren. Alice is duidelijk haarzelf niet en Tess schroomt niet om haar zorgen en frustratie hierover uit te spreken Sophie probeert lange tijd de vrede te bewaren. Kendrick zet één van haar beste rollen neer en geeft op hartverscheurende wijze gestalte aan een jonge vrouw die verdrinkt in onzekerheden en een verwoestende relatie. Nighy en scenarist Allana Francis verlenen extra kracht aan dit psychologische drama door het scherpe portret van een vriendschap en de machteloosheid die je kunt ervaren als je ziet hoe je beste vriend of vriendin ten onder dreigt te gaan.

Film over psychische manipulatie van een jonge vrouw door haar vriend. Gealarmeerd door haar gedrag steken haar beste vriendinnen daar een stokje voor. Anna Kendrick, die ik voornamelijk ken van komedies, zet in dit pijnlijk drama over geestelijk misbruik een overtuigende rol neer.

Alice, Darling is in beginsel een onvoorspelbare film. Een paartje lijkt gelukkig met elkaar te zijn. Niets aan de hand dus. Zal wel een romantisch verhaaltje worden met de gebruikelijke ups en downs. Langzaam sijpelt echter het gevoel binnen dat de film geen romantisch verhaal gaat vertellen als in de relatie heel subtiel wat oneffenheden zichtbaar worden. Op het moment dat de oneffenheden doorsijpelen, kan de film diverse kanten opgaan. De film zou een dramatische kant kunnen kiezen. Of als een mysterie of een thriller verder kunnen gaan. Omdat het verhaal de vrouw in de relatie centraal zet, zou de film zich zelfs tot een feministisch karakterstuk kunnen ontwikkelen. Het is sterk dat de film de kijker lang in het ongewis laat over de gekozen weg. Een toxische relatie dus met mogelijkheden. Echter, hoe verder in de film, hoe voorspelbaarder het wordt. Tamelijk braafjes meandert het verhaaltje voort. Het lijkt een psychologisch drama te gaan worden dat nergens uitdagende golven vertoont. Neem bijvoorbeeld de karakterschets van de man in de relatie. Die is bijzonder eendimensionaal. Een overheersend, controlerend en manipulatief karakter zonder verdere laag. Met de inkleuring van het vrouwelijke karakter is het al niet veel beter. Timide, onderdanig en geestelijk verlamd zijn de eigenschappen die haar in deze film zijn vergund. Ergerniswekkend simplistisch en saai dus. Na de introductie van de karakters laat Regisseur Mary Nighy de vrouw met een paar vriendinnen een weekendje weggaan. Zonder man natuurlijk. De weg die het verhaal vervolgens neemt is gemakkelijk in te vullen. Voor het overduidelijke einde zich aandient, passeren nog vele irrelevante scènes die steeds om de hete brij heendraaien. Uiteindelijk komt de film niet verder dan het afgeven van de volgende boodschap: verlaat je man, als hij niet goed voor je is. Wauw! Dat is nog eens een revelatie met impact. Die boodschap had ik echt niet zien aankomen.