Dalva (2022)

Zelda Samson, hou die prachtige naam in de gaten, wat een talent zeg. Erg mooie film waar ik aan het einde toch weer eens met vochtige ooghoeken zat. Ik schaam me er niet voor. Het betekent wel dat de film me geraakt heeft. Dat de film de IFFR publieksprijs heeft gewonnen laat ook zien dat ik niet de enige ben. Dalva is een irritant wicht met overduidelijke gedragsproblemen en toch leef je met haar mee. Een beetje zoals die dochter in The Whale, maar dan een stuk beter gedaan. Aanrader! Gewoon gaan kijken zodra hij in je bioscoop draait.

Een meisje van 12 jaar beleeft haar wereld als dé werkelijkheid, ook wanneer deze incestueus is gekleurd. Wanneer de buitenwereld ingrijpt, dan voelt ze dat als een krenking van haar eigen wereld. Die buitenwereld is de 'vijand' die ruw haar wereld verstoort die zijzelf als liefdevol en als veilig ervaart. Op dit punt begint de film Dalva, en ervaren we door de ogen van de 12-jarige Dalva het traject waarin zij behoedzaam wordt begeleid om haar rol van 'echtgenote' van haar vader af te leggen en zich te ontwikkelen tot het jonge meisje dat past bij haar leeftijd. Dat is een traject van weerstand, woede, verleiding en geduld, waarin jeugdwerkers en leeftijdgenoten op school en in het opvanghuis een belangrijke rol spelen. Een prachtige film die geen enkele confrontatie uit de weg gaat en toch niet zwaar en zwaarmoedig is. Wat een debuut!

De film wist mij niet echt te overtuigen of te pakken. Al vrijwel meteen maakt de film duidelijk dat het meisje bij haar vader weg in een tehuis wordt geplaatst omdat hij haar misbruikte. Vervolgens zien we de bekende issues – het meisje is eenzaam, hunkert naar liefde maar kent het verschil tussen liefde en seks niet vanwege haar verleden – zonder daar veel verrassends mee te doen. De film blijft eigenlijk vrij tam: veel gebeurt er niet terwijl je wel de indruk krijgt dat zo’n opname meer kwaad dan goed doet omdat ze er tussen crimineeltjes komt (ze heeft geluk dat daar geen pooier tussen zit) en de ‘keurige’ buitenwereld haar niet makkelijk accepteert nu haar geheim op straat ligt. Het is fijn voor haar dat het allemaal goed komt – haar kamergenote wordt haar beste vriendin, ze wordt herenigd met haar moeder die ze uiteindelijk accepteert in de plaats van haar vader – maar de film maakt niet echt duidelijk of in ieder geval voelbaar waardoor ze uiteindelijk in het goede spoor komt.