Zwanger & Co (2022)

Valt me op dat Nijenhuis zich in zijn meest recente films inhoudt in tegenstelling tot zijn vroegere films. Het is allemaal niet meer zo heel erg hysterisch en vooral het acteerwerk is wat ingetogener. Niet dat het daardoor beter wordt of zo. De enige die daar niet aan meedoet is gek genoeg de meest ervaren acteur van het stel: Thom Hoffman. Want die doet me toch een partij overdreven: dat gekunstelde zogenaamd grappige loopje, als een of andere gemene boef uit een jaren '70 kinderserie. De films van Nijenhuis blinken uit in wansmaak, maar niet van het soort b-film wansmaak à la Ed Wood dat uit kan groeien tot een ware cultfilm, want het is me toch allemaal lelijk en dat is het over 50 jaar nog. Het licht is lelijk, alsof er te weinig lampen zijn aangezet. De kleding (bloesjes met printen), maar ook de decors doen pijn aan je ogen: een scène opgenomen voor een rijtje garages, wie in hemelsnaam zoekt die locaties uit? Of een spreekkamer met van die lamellen uit de jaren '90, niet om aan te gluren. Het heeft allemaal heel erg weg van de Nederlandse film zoals die was in de jaren zeventig, begin tachtig (Spetters, De Bende Van Hiernaast), mensen op straat met caravans, overal rommel, een kroket uit de muur... maar dan héél suf. Bij ons op het kamp... zoiets. En dat Beter Bed inderdaad. Jan Wolkers zei ooit over de verfilming van zijn boek Turks Fruit dat hij het voor 75% een meesterwerk vond. Hij vond o.a. de sluikreclame in de film afschuwelijk. En gelijk had ie. In de scène waarin Olga en Erik als pasgetrouwd stel al zwierend door de stad heen fietsen wordt er even ingezoomd op het merk van de fiets: Batavus. En dat duurt nog geen 3 seconden, hier bijna 5 minuten.

Vandaag eens bekeken op blu-ray, ik keek hem vooral omdat Lieke van Lexmond erin meespeelde, maar het was allemaal niet best. Lieke speelt een verloskundige die zelf ook graag een baby wilt, maar net als ze een donor heeft gevonden en zwanger is ontmoet ze een leuke man... Verwacht geen actie of spanning, het is gewoon een film over zwanger worden en verschillende verhaallijnen over moeders die zwanger zijn / kinderen willen of hebben. Voor een 2e keer dus niet geschikt, ik kijk dan toch liever naar films zoals Costa, Verliefd op Ibiza en Sneekweek bijvoorbeeld waar nog verhaal inzit en nog wat gebeurd. Deze film duurde ook bijna 2 uur wat eigenlijk veels te lang is voor dit soort films.

De combinatie van de erbarmelijke titel en Johan Nijenhuis, de koning van de Nederlandse popcornpulp, belooft weinig goeds, maar het scenario van Aliefka Bijlsma en Jacqueline Epskamp laat de op de loer liggende flauwe grappen grotendeels links liggen en kiest voor een opvallend (en verfrissend) serieuze benadering van het thema ouderschap. Annet [Maaike Martens] heeft drie kinderen grootgebracht met Theo [Matteo van der Grijn], maar wil ondanks haar leeftijd toch nog eens moeder worden; haar jongere zus Merel [Lieke van Lexmond] is een vroedvrouw die twee jaar na het einde van een langdurige relatie een IV-behandeling overweegt en hun vader Piet [Thomas Hoffman], een carrièretijger die er zelden was voor zijn dochters, wordt gedwongen tot actief ouderschap wanneer zijn ambitieuze tweede vrouw [Caroline Dijkhuizen] enkele maanden naar de VS gaat om haar ambities waar te maken en hun Tsjechische kinderjuffrouw [Roos Wiltink] plotseling besluit terug te keren naar haar thuisland. De verhaallijnen zijn voorspelbaar, maar vooral Martens en Hoffman voorzien hun personages van een sympathie die niet op papier staat. De scènes waarin Piet een band krijgt met zijn dochtertje zijn ontwapenend.