Dealer (2021)

Tsja, de hedendaagse realiteit... We volgen Johnny, die voornamelijk samen met zijn vriendje Youssef drugs verpatst in de nachtelijke uurtjes van Antwerpen. Op een dag komt Johnny oog in oog met een van de kopers: de toneelspeler Anthony. Deze veel oudere man houdt wel van een Sosje en kan Johnny daar wel goed voor gebruiken. Johnny op zijn beurt, raakt bewonderd door Anthony's acteerleven en ziet misschien wel een mogelijkheid om een ander leven op te bouwen. Ondertussen leeft hij bij zijn manisch depressieve moeder die door haar losbandigheid juist een goede invloed heeft in Johnny's doen of laten. Echter vinden we hem vaker terug bij een dagopvangst, waar hij zijn prille liefdesperikelen laat spreken met een groepsgenoot. In principe zijn er al vrij veel dingen om hem uit dat wereldje te houden. Maar dan komen we bij zijn uitbater, de iets oudere drugsbaron Luca, die jonge jongetjes aan een touwtje houdt om de praktijken voor hem te doen. Hoe Johnny in dit wereldje terecht is gekomen kom je niet te weten, maar je kan wel raden dat de illusies dat dit het ultieme leven zou moeten zijn om de dagelijkse sleur te ontvluchten, hem wel tot zover zouden hebben gebracht. Sverre Rous zet hier ook een overtuigende rol neer; een typisch klein crimineeltje. Nu ook eens geinig om die typische gangstertaal eens in het Vlaams te horen (met dingen als "broer" en 'wojooh" om maar zo te noemen. ) Het wereldje wat hierin wordt geschetst is rauw en gaat niks uit te weg. Je wordt gewoon weer eens met de neus op de feiten gedrukt. De scenes met dat meisje, en met zijn moeder lijken tot zoverre nog de lichtpuntjes te zijn. Over Anthony had ik altijd al mijn twijfels. En ja, dat einde... Dat moest er nou net even van komen... Ik wacht op een Nederlandse film in deze trent... Zonder dat die Top Notch-rappertjes weer eens in koeienletters worden geïntroduceerd. 4,0*

Omdat zijn psychotische moeder [Veerle Baetens] niet in staat is om voor hem te zorgen woont Johnny [Sverre Rous] meestal in een woongroep. Met zijn vriend Youssef [Ayman Sitiane] verkoopt hij SOS (cocaïne) in dienst van Luca [Bart Hollanders]. Wanneer de bekende toneelacteur Antony Ophoff [Ben Segers] regelmatig van zijn dienst gebruik maakt, ontstaat er een verwrongen vader/zoon-relatie tussen de twee eenzame zielen. Wat zwaar aangezet drama profiteert van het overtuigende spel van Rous en sterk ondersteunend werk van Hollanders, maar Perceval (die putte uit persoonlijke ervaringen) lijkt drie eindes te hebben gefilmd en heeft niet kunnen (of durven) kiezen wat het meest passende einde was. Kunstzinnig of frustrerend? Ik ga voor optie twee.

In het begin had ik wel iets van het niveau ligt niet echt hoog, maar de film werd gelukkig wel beter. De cast deed het heel goed, zeker die jongen kwam heel naturel over. Het verhaal verveelde niet. Het was een film die groeide.