Så ock på Jorden (2015)

Met hoog gespannen verwachtingen en met 'as it is in heaven' in het achterhoofd ging ik deze film zien. Ben echter zeer teleurgesteld. Dit zou een 'independent sequel' moeten zijn? Zonder het eerste deel gezien te hebben snap je niets van de film; dat begint al bij het begin met een eindeloos uitgesponnen bevallingsverhaal. Door de hele film heen lopen allerlei half afgebroken verhaallijntjes (Waarom krijgt ze een enorme klap van iemand als ze weeën krijgend de sneeuw in loopt? Diezelfde figuur komt later nog een keer terug als ze in de stromende regen loopt met haar baby, maar waarom? Joost mag het weten.) Ik heb hoofdpijn gekregen van het geschreeuw en gekrijs; wat een overacting van iedereen, als je de film mag geloven bestaat Zweden uitsluitend uit psychopaten en dronkenlappen. De voorzitter van de parochieraad b.v. komt uitsluitend hysterisch in beeld. De pastor is of zeer redelijk en aimabel, of volslagen bezopen. Vrijwel iedereen(inclusief de hoofdpersonen) gaan in een oogwenk van 0 op 180, emoties kennen geen gradaties. De hoofdlijn in het verhaal, er moet natuurlijk weer een concert georganiseerd worden, is uiterst ongeloofwaardig, iemand die zonder noten te kunnen lezen de Messiah van Händel weet te ensceneren en te dirigeren? Een andere ingrijpende gebeurtenis (ik zal niet verklappen wat) is ongeloofwaardig en er met de haren bijgesleept. Kortom, zeer teleurstellende film. Misschien gaan zien als je het eerste deel gezien hebt, anders kan je beter thuisblijven.

Een matige komedie/drama/muziek/romantiek film... Redelijk verhaal... Matige acteerwerk, actrice bleef maar kwaad spreken... Mooi HD kwaliteit breedbeeld... Goed achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)... Goed camera beweging... Niet te moeite waard...

Onvoorstelbaar slecht vervolg op het fraaie As It Is In Heaven uit 2004. Die film zat soms tegen melodrama aan, maar hier is melodrama het uitgangspunt en wordt er vervolgens een flink schepje bovenop gedaan. Personages en dialogen zitten continu tegen het hysterische aan en er gaat geen scene voorbij zonder ongemotiveerd geschreeuw. Dit irriteert reeds na enkele minuten, waarna je als kijker nog een dikke twee uur voor de boeg hebt. Van de tergende openingsscene, draaiend rond de geboorte van een kind, tot en met de belachelijke finale, met een waardeloze uitvoering van Händel's Hallelujah in een kerk, is het doorbijten geblazen. Het enige dat tegen het einde nog ontbreekt is dat Jezus van het kruis komt om zich te voegen bij het koor. O, wacht...