Dansen op de Vulkaan (2014)

Jammer, het deed me allemaal niet veel. Het ging allemaal te snel en het bleef teveel aan de vlakte om me echt te kunnen raken. De band met zijn ouders kwam moeilijk uit de verf en het acteerwerk was behoorlijk ondermaats. Hoewel de ziekte natuurlijk al vreselijk genoeg is vond ik dat er te snel overheen gewalst werd, met name in het begin. Wat zijn chronische ziekte precies inhoudt is totaal niet duidelijk. Hij is ziek, moet zijn pillen nemen anders wordt hij nog zieker. Pas tegen het einde aan leefde ik iets meer met Maarten mee. De strijd waar Maarten zich in blijft bevinden "Ik kan niet doen wat anderen wel kunnen, maar ik doe het toch want wil er bij horen" was nogal veel van hetzelfde. Het einde geeft helemaal het gevoel dat je naar een voorlichtingsfilm hebt gekeken maar eigenlijk heb je weinig gezien. Als je een dergelijk thema aan wil snijden bij de jeugd had dat beter op een andere manier gekund.

Je zou toch denken dat in een film waarin veel wordt gedanst er toch op z'n minst een paar mensen redelijk kunnen dansen, maar dat is in Dansen op de Vulkaan geenszins het geval. Waarschijnlijk omdat het alleen maar blanken zijn. Werkelijk niemand in deze film kan behoorlijk dansen, de hoofdrolspeler danst misschien nog wel het allerberoerdst van iedereen, wat een stijve hark. Een moeder die alleen maar loopt te zeuren. Hoe ze daar in bijzijn van de schooldirectrice tegen haar zoon tekeergaat, je zal zo'n moeder maar hebben. Van dat gemekker alleen zou je al ziek worden. Het kan allemaal in vijf minuten bedacht worden, zo'n flutverhaal.

Er was een periode waarin acteur Nils Verkooijen constant opdraafde in allerlei jeugddrama's, maar nu hij 26 jaar heeft aangetikt lijkt die voorbij te zijn. Ik vond vrijwel al zijn films rond hetzelfde niveau zitten en Dansen op de Vulkaan tikt die lijn min of meer precies aan. Voor een Nederlandse film vond ik de acteerprestaties helemaal niet verkeerd, maar het script is bijzonder uitgekauwd en de uitwerking clichématig. Een dieptepunt was de voorspelbare finale waarin Verkooijen op dat podium ineen zakt. De wereld van Nederlandse tieners wordt daarnaast nogal lomp (maar stiekem accuraat) weergegeven. Een speelduur van 81 minuten is verrassend kort voor een film als deze, maar de minuten worden wel optimaal benut. Er gebeurt veel en opdringerige messaging wordt daarbinnen gelukkig kundig vermeden, waardoor het een behoorlijk vlotte zit is. Medegebruiker Ebenezer Scrooge heeft 4 jaar geleden het opvallende feit aangekaart (en dat kan ik alleen maar ondersteunen) dat er eigenlijk weinig mensen goed kunnen dansen binnen een film die wel om het desbetreffende begrip draait, maar dat viel me ook echt serieus op. Na afloop rest de vraag of DODV de mensen die stofwisselingsziekte hebben enige eer heeft aangedaan. Met deze weinig verrassende uitwerking ben ik geneigd om nee te zeggen, maar dat mag ieder persoon voor zichzelf bepalen.