Opinions

Leuke, interessante serie. Had zo nu en dan wel eens over Oda Nobunaga en de Sengoku-periode gehoord en wilde er altijd al eens meer over lezen of zien, dus toen deze documentaire op Netflix verscheen heb ik em gelijk aan mijn lijst toegevoegd.

't Is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik em gezien heb, maar de documentaire bestaat vooral uit acteerwerk. Het is geen documentaire waarin ze allerlei opgravingen of ruines o.i.d. in beeld brengen. Het is echt een navertelling aan de hand van acteerwerk. Belangrijke scenes uit die tijd (ook slagvelden) worden prima nagespeeld. Op de achtergrond hoor je dan bekende historici commentaar geven ter verduidelijking en tussen de scenes door komen ze ook geregeld in beeld.

Het acteerwerk vond ik goed en de kostuums en wapentuig mooi gemaakt. Vroeg me soms af of de de outfits voor Darth Vader en de stormtroopers uit Star Wars misschien door deze outfits waren geïnspireerd. In sommige scenes lijken ze er best wel op

Maar goed, kort samengevat: vermakelijk, mooi gemaakt, en informatief. Moest wel even wennen aan het plotselinge overlijden van Oda Nobunaga, maar de serie pakt de draad daarna goed op.

Ik hoop dat ze ook zo'n serie maken over China dat vroeger een vergelijkbare periode heeft doorgemaakt (Sanguo-periode).

In Japan uitgebracht onder de titel "BASTARD!! -Ankoku no Hakaishin-" (BASTARD!! -暗黒の破壊神-).

Deze zeer korte serie lijkt eigenlijk als een soort introductie voor de manga te dienen. Na slechts 6 afleveringen was de serie alweer afgelopen, maar zijn slechts 3 van Dark Schneider's 4 tegenstanders verslagen. In de manga ben je dan bij uitgave 6 geloof ik (van de 20?). Het kijkt wel lekker weg, maar heeft een zeer open einde.

De gemiddelde Berserk-fan was volgens mij niet heel blij met deze serie. Oké, 't was allemaal wat minder dan in 1997, maar toch heb ik me prima kunnen vermaken met dit langverwachte vervolg.

Slechts vier nieuwe afleveringen voor het tweede seizoen van The Confession Tapes. Wellicht komt dat omdat Loudenberg rond dezelfde tijd een andere serie aan het produceren was.

Seizoen 1 was voor mij in eerste instantie erg overtuigend. De zaak Burns & Rafay vond ik heel meeslepend. Toen ik daarna echter wat andere documentaires over die zaak ben gaan kijken en een boek over die zaak ben gaan lezen voelde ik me nogal voor de gek gehouden door The Confession Tapes. Daarna keek ik veel sceptischer naar het restant van de serie en was het ineens een stuk minder overtuigend allemaal.

Toch was ik benieuwd naar seizoen 2. En ik moet zeggen dat seizoen 2 qua geloofwaardigheid een stukje sterker is dan seizoen 1. Hamid Hayat uit aflevering 4 komt bijvoorbeeld binnenkort vrij, dus zijn onschuldigheid hebben ze goed ingeschat.

Echter kreeg ik ook bij dit seizoen weer het idee dat je niet alles te zien krijgt. Het minder sterke bewijs wordt uiteraard wel getoond.

In aflevering 1 zien we veroordeelde Kenneth Osburn, die uiteraard beweerd onschuldig te zijn. Het bewijs dat de serie laat zien zijn beveiligingsbeelden enigszins dichtbij de plaats delict (er zat volgens mij nog een bocht en een tankstation tussen deze beveiligingscamera en de plaats delict). Op de beelden zien we Osburn richting de plaats delict rijden, en even later zien we hem weer terug rijden. De agenten denken dat ie bij de plaats delict is geweest. Osburn zegt dat ie niet verder is gereden dan het tankstation, want daar had hij sigaretten gekocht. Zijn woord tegen die van de politie dus.

Wat de serie je echter niet laat zien, en wat ik best wel misleidend vind, is dat het tankstation ook een beveiligingscamera heeft en dat hierop te zien is dat Osburn niet stopte en sigaretten kocht, maar doorreed. En niet heel veel later weer terugreed.

Osburn heeft dus gelogen én blijkt dus geen verklaring te hebben voor zijn aanwezigheid nabij de plaats delict.

In al deze vier zaken, zelfs aflevering 4, is er voldoende informatie te vinden die de serie niet laat zien, maar die belangrijk genoeg was om in de serie opgenomen te worden. Niet in alle gevallen wil dat zeggen dat ze dan ineens schuldig zijn, al maakt het de verdenkingen tegen de verdachten wel een stuk begrijpelijker.

Ik had het idee dat de documentaire subtiel partijdig was in het voordeel van Amber Heard. Wat ik nogal misleidend vond was dat de naam van Depp's voormalig advocaat Adam Waldman helemaal niet genoemd werd, zelfs niet tijdens de jury uitspraak, waardoor het net lijkt alsof de jury het bewezen achtte dat Depp haar mishandelde, terwijl hij juist was vrijgesproken van alle aanklachten van mishandeling—ze had alleen de aanklacht tegen Waldman gewonnen.

Ook kreeg ik het idee dat de documentairemakers een soort nuance hebben geprobeerd toe te voegen aan enkele argumenten, maar alleen maar bij argumenten tegen Heard (bijvoorbeeld de poep op het bed en de donated/pledged 7 miljoen dollar). Daarnaast zijn er meerdere getuigen geweest die fysiek geweld tussen Heard en Depp zouden hebben gezien, maar daarvan laten ze alleen de (dubieuze) getuigenis van Amber's zus zien—de enige getuige van vermeend geweld door Depp. De andere getuigen, waaronder iemand uit Heard's vriendenkring, hadden juist verklaard dat ze Heard geweld hadden zien gebruiken, niet Depp, en dat ze zelf ook te maken hebben gehad met fysiek geweld van Heard. Van al deze getuigen, waarom kies je als documentairemaker dan alleen voor de enige getuigenis tegen Depp? Ook werd er getuigd dat Amber bepaalde verhalen zou hebben verzonnen, maar daar hoor je niks over in deze serie.

Vond het ook nogal makkelijk gezegd dat de jury beïnvloed zou zijn door de Tiktokkers, YouTubers en Snapchatters, in Depp's voordeel, zonder daar verder bewijs voor te leveren.

Dat stukje aan het einde over een vermeende trap van Depp tijdens een vliegreis vond ik ook nogal makkelijk. Volgens een ooggetuige was dit een trap(je) tegen Amber's billen die op een beetje ongepast moment kwam (na een tirade van Amber), maar dat hoor je niet in de serie (terwijl er dus wel nuance werd toegevoegd aan de bedpoep en donated/pledged).

En het argument dat dit een "setback" zou zijn voor slachtoffers van huiselijk geweld vond ik onterecht, want volgens de jury heeft een slachtoffer van huiselijk geweld (Depp) de zaak gewonnen.

Misschien dat Emma Cooper een soort balans heeft willen vinden in haar navertelling van deze zaak, maar dat het streven naar balans ten koste is gegaan van een accurate, objectieve, navertelling. Balans was er immers niet, want Depp had overtuigend gewonnen. Het eindproduct schemert wel door dat Cooper het niet eens is met de jury.

Ik had een jaar geleden een tijdelijk abonnement gekregen op CrunchyRoll en heb daar toen de hele Dragon Ball Super serie in het Japans kunnen kijken.

Ik keek vroeger, vanaf het jaar 2000 ongeveer, heel graag Dragon Ball Z en later ook Dragon Ball GT. Als ik uit school kwam kon ik niet wachten tot er weer een aflevering op Yorin kwam. Er kwam toen ook een Nederlandse vertaling van de manga op de markt en daar had ik toen een abonnement op genomen. Was ook wel blij toen ik hoorde dat er een nieuwe serie in de maak was. Zou ik het nog steeds zo leuk kunnen vinden als toen ik nog een tiener was?

De serie begon leuk met Bulma's verjaardag. Het deed me wel wat, vanuit nostalgisch oogpunt denk ik, dat daar alle oude personages waar ik vroeger zo graag naar keek weer terug te zien waren. Het komische gedeelte (hoe er met Beerus wordt omgegaan als men nog niet weet wie hij werkelijk is, en Beerus' en Whis' eetlust) zit ook wel snor. Ook leuk dat bepaalde personages die wat meer naar de achtergrond waren verdwenen in Z weer wat prominenter in beeld kwamen tijdens deze saga.

Het viel me wel op dat de tekeningen maar matig waren, helaas.

Gemiddeld absoluut vermakelijk, maar niet "Super"

3,5 sterren.

Toen ik deze saga aan het kijken was begon ik me een beetje af te vragen of Dragon Ball Super eigenlijk wel wat voor mij was. Het begin van de Beerus Saga was leuk. Het begin van de Golden Frieza Saga was ook leuk, maar begon me daarna te vervelen en voelde overbodig. Daarnaast vond ik het eigenlijk "zonde" om zo'n iconische bad guy hiervoor in te zetten. Hij was ooit de sterkste, maar verliest nu keer, op keer, op keer, op keer...

Veel saga's lijken een beetje nostalgie op te willen wekken... in de Beerus Saga zijn zo'n beetje alle karakters weer prominent in beeld, in de daaropvolgende saga zien we de #1 bad guy een terugkeer maken. We krijgen weer een toernooi. In deze saga zien we Trunks weer terugkeren uit de toekomst. Het resultaat hiervan is dat alle sagas een beetje als losse verhalen aanvoelen in plaats van in mekaar overlopende verhaallijnen zoals we in Dragon Ball / Z / GT vaak zagen.

Met Trunks had ik nooit zoveel, dus de nostalgie bleef achterwege. Het idee om Goku als bad guy in te zetten vond ik eerlijk gezegd niet heel boeiend. We hebben door de jaren heen al aardig wat Goku look-a-likes gezien (Bardock, Goten, Turles)... het bevestigde eerder de gedachte dat Akira Toriyama wellicht niet in de meest creatieve fase van zijn leven zat (Botamo? Hit? Toppo? Super Saiyan God en Blue?)

Hoewel ik Zamasu verder wel een leuke bad guy vond en de actiescenes op zich prima in mekaar zaten, wist het me gewoon niet heel erg te boeien allemaal. Ik weet niet precies hoe ik dit kan omschrijven. Maar ik kreeg een beetje déjà vu naar sommige Dragon Ball Z films... Die misten ook iets wat de tv serie Dragon Ball Z voor mij zo spectaculair maakte. In Dragon Ball Z kon ik er erg van genieten als bijvoorbeeld na 100 afleveringen wachten Goku eindelijk arriveerde en de bad guy helemaal overrompelde. Daar kon ik echt een kick van krijgen. In de films had ik dat niet... in Super tot zover ook niet. GT had ik dit vreemd genoeg wel, hetzij in mindere mate dan Z.

Naarmate het einde van deze saga naderde dacht ik... "hoe gaan Goku en Vegeta dit nu nog oplossen?" Zamasu was immers onsterfelijk. De oplossing die Goku inzette maakte eigenlijk de hele saga overbodig, wat ik op dat moment nogal een toepasselijke omschrijving begon te vinden voor Super.

Dit was voor mij met afstand de beste saga van Dragon Ball Super. Ik heb echt genoten van deze saga. Volgens mij was ie ook nog niet af toen ik Super keek op mijn tijdelijke Crunchyroll abonnement (die ik toen speciaal voor Super had verlengd), dus ik moest ook telkens weer een week wachten op een nieuwe aflevering (en soms zelfs twee weken).

Tegenwoordig kijk ik veel Netflix en dan heb je een heel seizoen in een keer tot je beschikking, maar het wekelijks uitbrengen van een nieuwe aflevering heeft ook wel wat. Ik had twee collega's die ook Super keken, en maandag bespraken we dan de nieuwe aflevering die in het weekend was uitgekomen en zaten we te speculeren hoe het aankomend weekend verder zou gaan. Dat mis je wel bij Netflix-series.

Het wachten op een nieuwe aflevering is aan de ene kant misschien vervelend, maar het wachten en em dan uiteindelijk krijgen en em de moeite waard zien zijn heeft ook wel weer iets.

Verder...

- De tekeningen waren van hele hoge kwaliteit in deze saga.

- De animatie was "super", vooral tijdens het slotgevecht.

- Heerlijk om te zien hoe Jiren in de pan werd gehakt door Ultra Instinct Goku en later Goku/Frieza/#17

- Dit seizoen had ook "iets" wat in de vorige seizoenen naar mijn idee ontbrak. Ik weet niet precies wat... misschien was het juist wel het oprekken van het aantal afleveringen, of misschien waren de gevechten spannender vanwege de tijdlimiet en vanwege wat er allemaal op het spel stond. Misschien was het wel dat de activatie van Ultra Instinct constant op de loer lag (net zoals Super Saiyan 1 tijdens de Frieza Saga). Ik had iig het idee dat het er toe deed en dat het ergens om ging.

Wel opvallend dat ze volgens mij een aflevering of 5 hebben gemaakt van de laatste twee minuten van het toernooi? lol.

Maar een goeie afsluiter van Super.

Dit is niet de populairste serie in de reeks aan Dragon Ball series. Ik heb me destijds echter prima vermaakt met Dragon Ball GT.

Wellicht komt dat omdat iedereen er heel negatief over was... mijn verwachtingen waren zo laag dat het eigenlijk alleen maar mee kon vallen. De serie moest wel even op gang komen, maar werd gewoon als maar leuker.

Het begon met een knipoog naar de originele Dragon Ball. Een kleine Goku die met twee metgezellen op zoek gaat naar Dragon Balls en onderweg een paar tegenstanders tegenkomt. Naarmate de serie vordert komt er meer Dragon Ball Z gehalte in de serie. Meer actie, en een volwassen Goku (in de vorm van Super Saiyan 4) en natuurlijk weer een nieuwe clash tussen Goku en (Baby) Vegeta.

Hoewel het nooit zo gaaf wordt als Dragon Ball Z was Dragon Ball GT voor mij een zeer vermakelijke serie. Om even een vergelijking te maken met Dragon Ball Super... het ontwerp van de meeste tegenstanders vond ik in GT vaak beter dan in Super. Neem bijvoorbeeld een Hit, Top of Jiren. Zien er niet uit alsof Toriyama in de meeste creatieve fase van zijn leven zat. Een nieuwe versie van Frieza is eigenlijk niets meer dan het vervangen van de kleur zilver door goud. Dan kijk ik liever naar een General Rilldo, een Baby Vegeta, Super 17, Oceanus Shenron of Omega Shenron.

Het ontwerp van Super Saiyan Blue is in feite ook niets meer dan het geel uit Super Saiyan 1 vervangen door blauw. Dan heb ik liever Super Saiyan 4, wat mij betreft nog steeds het gaafste Super Saiyan-ontwerp.

Ik lees nu ook de manga Dragon Ball Galaxy Touring. Ook erg leuk.

Op internet zie ik regelmatig discussies voorbij komen gestart door Dragon Ball GT "haters" die willen/wensen/vinden dat GT niet "canon" is. Wat mij betreft is het een prima toevoeging aan de reeks aan Dragon Ball series.

In het begin van de serie hoor je een forensisch expert een uitspraak doen die, als ik het me goed herinner, neerkomt op dat forensische wetenschap je niet alles kan vertellen over een zaak. Het is niet perfect. Je zult het daarom altijd als toevoeging moeten zien aan het andere bewijs en het samen een totaalplaatje laten vormen.

Grappig dat de serie hiermee begint, want ik vond dat Kelly Loudenberg in een paar afleveringen het forensisch bewijs nogal isoleert van al het andere bewijs dat er gevonden was en er in veel gevallen niet eens over begint. De totaliteit aan bewijs tegen bijvoorbeeld Norma Jean Clark (aflevering 2) en d'Andre Lane (aflevering 3), die de serie uiteraard niet laat zien, laat toch echt weinig ruimte over voor hun onschuld en deze mensen zitten naar mijn idee volledig terecht in de gevangenis.

De officiële omschrijving van Netflix schrijft zelfs dat de vier veroordeelden onschuldig zijn: "Deze waargebeurde misdaadserie laat zien hoe onschuldige mensen zijn veroordeeld." Ik vind dit nogal misleidend. Je zegt dat ze onschuldig zijn. Je presenteert 1 stuk bewijs per zaak en doet alsof ze daarom veroordeeld zijn. Je probeert dat ene bewijs stuk in twijfel te trekken of volledig onderuit te halen. Tja, wat zal de gemiddelde kijker dan gaan denken?

De veroordeelde uit aflevering 1, George R. Powell, lijkt trouwens wel onschuldig te zijn. Mayer Herskovic uit aflevering 4 is inmiddels op vrije voeten, dus ook onschuldig. Hoewel hij veroordeeld is dankzij Touch DNA, vond ik deze aflevering toch niet echt passen in deze serie. Paste meer thuis in een serie over corrupte overheid o.i.d.

Verder wel een vermakelijke serie. Slechts vier afleveringen die allemaal vrij kort zijn. Zal erg vertrouwd aan voelen voor fans van Loudenberg's andere Netflix-serie The Confession Tapes.

Seizoen 1 van Making a Murderer vond ik, na enig leeswerk te hebben doorgenomen, een nogal misleidend en manipulatief stukje "documentaire". Toen ik hoorde dat seizoen 2 was aangekondigd hoopte ik stiekem dat het wat gebalanceerder en eerlijker zou zijn dan seizoen 1. Sinds dat seizoen was er namelijk veel informatie over de zaak verschenen op internet, op televisie en in de vorm van boeken dat ik dacht, ze kunnen eigenlijk ook niet anders.

Kort nadat deel 1 was uitgekomen was het bijvoorbeeld volgens mij al geen geheim meer dat één van de sterkste argumenten uit de serie - het onverklaarbare gaatje in het dopje van het buisje met bloed en de gescheurde tape eromheen - een heel onschuldige verklaring had. Namelijk dat Avery's eigen advocaten en de Wisconsin Innocence Project de tape hadden losgescheurd, en dat het gaatje in het dopje was gemaakt door een zuster die op die manier het bloed in de tube deed. Dit was ten tijde van de rechtszaak allang bekend, maar de documentairemakers hebben het uit de serie gelaten. Waarom? Zouden ze dat vergeten zijn? Vind ik moeilijk te geloven.

Eigenlijk zat de hele serie zo in mekaar. Op vrijwel alle vragen die de verdediging stelt over het aangeleverde bewijs krijgen we in de serie geen antwoord. Wat voor mij als kijker destijds het idee opwekte dat de aanklagende partij er gewoon geen antwoord op had. In de realiteit zijn vrijwel alle vragen (waarom was de sleutel pas bij de zevende zoektocht gevonden? Hoe kan een sleutel in een boogje uit dat kastje vallen?) tijdens de rechtszaak beantwoord en logischerwijs is Avery dan ook schuldig bevonden.

Ik hoopte dus dat de documentairemakers doorhadden dat de kijkers inmiddels ook wel het een en ander hadden opgestoken - ook van de kant van de aanklager - en in de wetenschap dat de waarheid toch wel boven water komt een wat gebalanceerder vervolgseizoen zouden maken. Maar helaas, seizoen 2 gaat vrolijk verder waar seizoen 1 gebleven was, alleen dan met een ander hoofdpersoon: Kathleen Zellner.

Het lijkt haast alsof Zellner zich er volledig van bewust is dat de tegenpartij niet aan het woord gaat komen in seizoen 2. Het lijkt alsof ze heel goed weet dat wat zij gaat zeggen niet tegengesproken gaat worden. Er gaat niet iemand zeggen, "wacht even Zellner, wat je hier en hier zegt klopt niet, want...." Of "Oké het klopt dat er lugubere porno op die pc gevonden, maar so what? Hoezo is hij dan de moordenaar?"

Zonder iemand die tegengas geeft lijkt haar bewijs heel sterk. Maar is dat wel zo? Ik zelf denk van niet. Probeer al haar bewijs maar eens aan mekaar te knopen en dan met een plausibel verhaal te komen. Dat lukt niet. De data, locaties en personen die ze aan bepaalde gebeurtenissen en bewijsstukken wil koppelen matchen samen totaal niet. Bobby Dassey die Halbach op klaarlichte dag op Kuss Rd neerknuppelt (waarom eigenlijk?) en als Scott Tadych (die nog maar net met Barb aan het daten is en Bobby nauwelijks kent) toevallig in de beurt is schakelt ie niet de politie in, maar doet ie vrolijk mee? Oké dan. Even later zou de auto ineens "verstopt" zijn aan de kant van de weg nabij Mishicot, want aan de kant van de weg is natuurlijk een hele goede verstopplek. Vervolgens zou Andrew Colborn de auto, waarvan hij weet dat tenminste 1 iemand die al heeft gezien, stiekem verplaatsen naar Avery's Auto Salvage en daarna steelt Bobby bloed uit Avery's trailer en dumpt dat in de auto die nu op Avery's Auto Salvage staat? Oké, sterk hoor.

Ook komt Zellner weg met bepaalde "foutjes". Zo introduceert ze op een gegeven moment de theorie dat de "hood latch" afname verwisseld zou zijn. Haar bewijs? Een afname van de hood latch van een andere RAV4 liet allemaal donkergrijze smurrie achter op de wattenstaaf. Volgens Zellner zou haar eigen expert gezegd hebben dat er op de wattenstaaf die voor Halbach's RAV4 gebruikt was geen donkergrijze smurrie zou zitten.

Helaas voor Zellner staat de onderedeverklaring van haar expert, Karl Reich, gewoon online en kun je daarin nalezen dat hij wel degelijk een donkergrijze wattenstaaf had ontvangen van het forensisch lab van Wisconsin. Helaas, Zellner! Hele grote fout (of keiharde leugen) die door de eenzijdige focus van de serie helaas niet is opgemerkt.

Vergelijkbare geintjes haalt Zellner uit met onder andere kogel FL, de botten in de groeve, het DNA op de hood latch en het DNA op de autosleutel. Volgens Zellner zou de aanklager beweerd hebben dat kogel FL door Halbach's schedel zijn geschoten, en vervolgens laat Zellner allerlei experimenten doen om aan te tonen dat een kogel van zo'n kaliber slechts zelden door een schedel komt, en als het al gebeurt, er waarschijnlijk botresten achterblijven op de kogel. De aanklager heeft echter nooit beweerd dat kogel FL door haar schedel is geschoten. In tegendeel: de aanklager heeft juist onder ede laten verklaren dat er geen bewijs is dat de kogels die Halbach's hoofd in waren geschoten er ook uit waren gekomen. Een stropopredenering dus eigenlijk.

Het DNA op de sleutel en de hood latch zou volgens Zellner "te veel" zijn, echter wijzen tests uit dat de hoeveelheid DNA overeenkomt met wat je gemiddeld mag verwachten. De botten in de groeve zouden van een mens zijn, maar het bewijs hiervoor is een oude aanname van Eisenberg die ze later heeft gewijzigd. Ze heeft het ook geregeld over de speurhonden, maar laat achterwege dat het spoor van Halbach hen leidde naar Steven's schuur en woonwagen en dat er een geurspoor liep van Steven's voordeur naar de RAV4.

Een onbetrouwbare serie en, in tegenstelling tot deel 1, ook nog eens behoorlijk saai en langdradig. De soundtrack van Gustavo Santaolalla en Kevin Kiner vond ik dan wel weer sterk.

Ik geef het vier sterren omdat ik het vroeger erg graag keek. Vooral Arnie en Rik vond ik toen goed. Denk dat als ik 't nu kijk allemaal erg flauw en misschien wel gewoon slecht zou vinden. Vier sterren voor jeugdsentiment.

Ik vond de serie eigenlijk wel vermakelijk, misschien mede omdat m'n verwachtingen door alle negatieve recensies enorm laag waren. Wel adviseer ik fans om de titel "Resident Evil" met een korreltje zout te nemen. Ik vond het wel jammer dat, ondanks de vele duidelijke verwijzingen naar de spellen, het echt de vibe mistte die ik bij het spelen van de spellen voel (een "rustige" spanning, mysterie, intrige, op onderzoek uitgaan). De "oude" tijdlijn kwam daar dichter bij dan de "nieuwe" tijdlijn. De nieuwe tijdlijn had ik dan ook veel minder mee. Het borduurt wel voort op gebeurtenissen uit de serie spellen (voor zover ik kan inschatten, heb ze niet allemaal gespeeld), maar speelt zich veel later af en er is veel gebeurt sindsdien. Een hele vrije invulling van een "what if" scenario waarin de RE vibe dus aardig verloren is gegaan.

Daarnaast vond ik het jammer dat ze voor een post-apocalyptische setting zijn gegaan. Dat kennen we nou wel toch? Juist die kleine ruimtes en lange halletjes uit de Resident Evil spellen hadden volgens mij voor een vrij verfrissend scenario gezorgd in het zombie-genre.

Het is alweer heel veel jaren geleden, maar ik heb die eerste RE film met Milla Jovovich een keer gezien en, voor zover ik het me kan herinneren, had die last van vergelijkbare issues.

Verder...
- dat zus versus zus gedoe was een beetje cringe;
- de volwassen Billie vind ik slecht gecast;
- jammer dat Wesker, een blanke man met blond haar in de spellen, door een kale zwarte man gespeeld moest worden (maar Lance Reddick speelt z'n rol wel goed)
- zoals al eerder gezegd, veel leuke knipoogjes naar de spellen. Deze vielen mij op:
-- de reuzespin uit RE1 (?)
-- de reuzekrokodil uit RE2
-- de Spaanstalige secte (knipoog naar RE4)
-- kettingzaagzombie (en hoe die neergaat) uit RE4
-- verwijzing naar de dood van Wesker uit RE5
-- gebruik van camcorderbeelden (knipoog naar RE7 denk ik?)

Een degelijke opvolger van de OVA serie uit 1990, maar scoort op alle vlakken minder, vooral het stemacteerwerk en de tekeningen/animaties. De eerste 7 of 8 volgt grotendeels dezelfde personages als de OVA (Parn, Deedlit, Ashram, etc). Deze afleveringen vond ik, nadat ik even moest wennen aan de tekenstijl, goed te doen. Sommige gevechten zijn wat minder spectaculair en soms een beetje droog door de repetitieve animaties... (het gevecht tussen Orson en Ashram bijvoorbeeld had echt wel de potentie om veel beter zijn) maar er zitten ook een paar mooie gevechten tussen en het eindigt allemaal best wel aangrijpend.

De rest van de serie volgt ineens een andere hoofdpersoon, Spark. Moest hier wel even aan wennen. Hij vormt een eigen groepje met wat andere nieuwe personages. De meeste vond ik niet heel boeiend... en ze hebben allemaal een veel hoger dertien-in-een-dozijn typisch manga karakter gehalte en tekenstijl dan de hoofdpersonages uit de OVA (een kerel met groen haar, een vrouw met roze haar, een energieke, impulsieve half-elf met hoog stemmetje, een dwerg met blauw haar, etc). Jammer... past niet echt bij Lodoss vind ik. Het duurt even tot het allemaal op gang komt en de kwaliteit van de tekeningen neemt richting het einde ook een beetje af. Toch begon ik er tegen het einde meer in te zitten en heb me zeker vermaakt met deze serie. Het einde is trouwens speciaal voor de serie geschreven... met bepaalde badguys loopt het in de boeken heel anders af.

De afleveringen met Parn zijn trouwens gebaseerd op de boeken Record of Lodoss War: The Demon Dragon of Fire Dragon Mountain I en II.

De afleveringen met Spark in de hoofdrol zijn gebaseerd op Record of Lodoss War: Holy Knights of Lodoss I en II.

Ik was vroeger, toen ik nog een tiener was, behoorlijk into anime en mij werd toen regelmatig deze aangeraden, maar het kwam er telkens niet van. Zag 'em enige tijd terug voorbijkomen op Netflix en besloot om 'en dan toch eindelijk te kijken. Vond 't geen reet aan. Misschien val ik inmiddels wel buiten de doelgroep als dertiger? Vond 't echt saai en snap de appeal niet. Actie scenes waren niet heel spannend, tekeningen heb ik veel beter gezien, personages mwa. Misschien gewoon niet aan mij besteed.

Inmiddels loopt deze serie alweer zo'n 2 jaar en hoewel het naar mijn idee redelijk leuk begon heb ik m'n mening inmiddels bijgesteld naar slechts 2 sterren. Zoals Glacius al aangeeft vliegt het plot voorbij. Er is echt een gebrek aan opbouw. Dat je vaak maanden moet wachten voordat er weer een nieuwe aflevering verschijnt, die dan slechts 10 minuutjes duurt, helpt ook niet echt.

Voor de gevechten hoef je het ook niet te doen... net zoals het plot vliegen ook die voorbij en is er vrijwel geen spanning aanwezig. Ik krijg een beetje het idee dat het er allemaal niet toe doet. Op zich jammer, want de serie heeft wel potentie... het is pure (simpele) fanservice. Allerlei personages uit vrijwel alle Dragon Ball series en films nemen het tegen mekaar op. Transformaties die je nog niet eerder hebt gezien, bijvoorbeeld een SSG Trunks (of was het SS4?), verschijnen allemaal in SDBH... maar het boeit allemaal niet.

Met afstand de minste serie uit de reeks DB series.